Alp Dağları'ndan çocukluğuma: Heidi 2016 sinema filmi



Herkese Merhaba!

Geçtiğimiz hafta ablamla çocuk gibi heyecanlanarak, hatta resmen zıplayarak gittiğimiz çocukluğumuzun çizgi filmi Heidi'nin 2016 yapımı filmden bahsetmek istiyorum.

Biraz ön ön yargılı gittim filme açıkçası, çünkü ne de olsa bu bir uyarlamaydı. Sabahları uyanayım diye çizgi film başlarken annemin sonuna kadar açtığı jenerik, Heidi’nin o kırmızı elbisesi, köpekleri Joseph eksikti belki ama biz burnumuzda annemin ‘Heidi’nin yediğinden’ diyerek yaptığı kızarmış peynirin kokusu, Pafuli’min evinden bakıyormuşuz gibi upuzun çayırlıklar, dedenin, anneannenin nasıl yeri dolamaz bir sevgi olduğunun iç acısıyla yüzümüzde azıcık gülümseme azıcık ağlamamak için sıkılmış dişlerle yıldızlar saçarak çıktık o salondan.

Birebir çizgi filmin aynısı değildi, Joseph’in olmaması büyük eksiklikti mesela ama o tadı alamayız diye kaçıyorsanız korkmayın izleyin. Heidi’nin tavan arasındaki odası bile birebir sizi bekliyor olacak.

90’larda anneyseniz çocuklarınızın minnoş hallerine dönmek için, benim gibi çocuksanız mutlu olduğunuz, sevdiklerinizin sizi bırakıp gitmediği günlere dönmek için vizyondan kalkmadan gidin, çıkışta da benim için birer Alaska Frigo yiyin.

Sevgiyle, Rozika.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder